Natuurlijk zeiden de Grieken ja

Het ja van het Griekse parlement tegen de bezuinigingsplannen geeft geen enkele garantie op realisatie van de maatregelen. Wat zijn woorden waard? En wat zeggen feiten en lichaamstaal? In feite is Griekenland geen democratie meer. Hoe moeten we de situatie interpreteren of ontleden?

Een deel van de Europese politici, economen en media twijfelde eraan of het Griekse parlement zou instemmen met het plan tot bezuiniging en vervolgens de inhoud van dat plan zelf. Ik heb nooit getwijfeld aan dat ja. Nee zeggen betekende immers dat de Griekse volksvertegenwoordigers het eigen land failliet zouden verklaren en geen geld meer hadden voor de eigen salarissen, de ambtenaren en zomeer. Instemmen met de bezuinigingen levert de volgende tranche van 12 miljard op en sterk uitzicht op de tientallen miljarden die vervolgens ook nog nodig zijn. (Herinnert u het zich nog? Minister De Jager zei nog geen jaar geleden: het gaat om een garantie en niet om echte leningen. Ons geld is veilig!!). De EU en het IMF dringen aan op zware operationele bezuinigingsmaatregelen. Die zijn nu aanvaard door het parlement, maar er is geen enkele garantie op een goede uitvoering. Want terwijl het parlement stemde, verzetten de Grieken zich heftig met een opstandige menigte voor datzelfde parlement. Het is duidelijk: het Griekse volk accepteert die maatregelen in het geheel niet. Een referendum zou fataal aflopen voor een volks-ja. In zo'n kwestie de mening van het volk naast je neerleggen is een volslagen blijk van het ontbreken van democratie. En dat voor een land waar dit politieke stelsel zijn wieg had staan? Er is dus om te beginnen geen enkele sprake van een dialoog tussen leiding en personeel (lees:volk). De lichaamstaal van het land in de persoon van zijn bewoners is ook evident.

De EU aan haar kant is ook geen eenheid en zoekt ook geen consensus. Grootmachten als Frankrijk en Duitsland met diep betrokken eigen banken rekken de pijn en willen hun financiële instellingen niet onderuit laten gaan. Dat is op zich begrijpelijk eigenbelang maar het heeft niets met Griekenland te maken. Andere EU-lidstaten die een minder meegaande houding aannemen worden voor het blok gezet. Nu ineens heet dit Europese solidariteit. Niks daarvan. De EU is geen democratie. De eenheid is ver te zoeken en blijkt ook telkens weer uit heel andere besluiten en onderwerpen ook. Zo neemt Duitsland een besluit om kerncentrales te sluiten. Frankrijk, zwaar aan de kern, doet het tegenovergestelde een investeert juist in kerncentrales. Als op zo'n fenomenaal belangrijk punt al geen eenheid bestaat, wat moeten we dan met EU-eenheid sowieso. Als het verweer zou zijn, dat de lidstaten soeverein zijn en dus op zoiets belangrijks wel van mening en gedrag mogen verschillen, dan is de kritiek van de EU op Denemarken dat grenscontroles invoert zeer misplaatst. Dit land doet dit nota bene om criminelen van elders te weren! Sinds wanneer mag een land zich niet verweren tegen ongewenst gespuis. Terwijl vrijwel elke lidstaat zich gesteld ziet voor bezuinigingen vanwege de doorgeschoten uitgaveziekte van politici wil de EU meer geld. Dit terwijl de eindeloze subsidies van sommige sectoren als nog maar doorstromen, wat nu ongeveer dezelfde politieke weekheid als oorzaak heeft als waardoor de Grieken met hun onverantwoordelijke sociale (?), zeer bedenkelijke uitgavehouding definitief in problemen zijn geraakt.

Naar het heet, hebben we nu tijd gekocht, zodat de Grieken er weer bovenop kunnen komen. Bovenop? Om 100 miljard euro of misschien wel het dubbele terug te betalen? Zag het er naar uit, dat de Griekse bevolking zich hier een eer in stelt? Tuurlijk niet. Die kennen zichzelf en hun cultuur. Met de inkomsten uit geitenkaas, olijfolie en toerisme redden ze dit in geen honderd jaar. Dat toerisme kon trouwens wel eens fiks teruglopen. Ik geef drie redenen. Ten eerste zullen vakantiegangers uit andere EU-landen als straks de harde werkelijkheid de mantel van verhullende verhalen afgooit, wel eens de pest in kunnen hebben en het het land niet gunnen en dus mijden. Ten tweede maken de bezuinigingen Griekenland een stuk duurder. Ten derde loopt doorgaans de algehele kwaliteit van leven en producten in tijden van armoe terug.

De Polen hebben net vrij massaal voor de EU gestemd. Je zou kunnen fronsen. Willen ze zo graag meebetalen? Laat Polen nu net een land zijn, dat netto meer uit de EU incasseert dan er in stopt, en bovendien ziet hoe de EU blijkbaar bereid is de portemonnee te trekken. Ondertussen ontwaren ook de Ieren, Portugezen en Spanjaarden de mangel waarin de EU zich bevindt. Spoort het Griekse worstelen hen aan tot extra inzet in de goede richting? Tot slot nog een opmerking, die mij niet in dank zal worden afgenomen, maar misschien is er een nog veel bijzondere, onderliggende factor. Deze landen in financiele moeilijkheden -en ook Italië schijnt er niet al te best voor te staan- hebben niet alleen gemeen dat ze (behalve Ierland) geografisch mediterraan zijn of zuidelijk Europa vertegenwoordigen, ze zijn ook allemaal diep katholiek gelovig.